Volgende NedCafé borrel... 

Artikel in de Volkskrant van zaterdag 1 maart 2008:

Brusselse regels

Door Bart Dirks

Dat het in de hoofdstad van Europa praktisch is om je talen een beetje te spreken, is logisch. Maar dat je in Brussel zelfs op z’n tijd op het dialect van je geboortestreek moet overschakelen, ligt minder voor de hand. Maar de Limburgers borrelen er gezellig in het Limburgs.

 ‘Diane oet Mielick en Eddie oet Segietere’ organiseren de  tweemaandelijkse ‘niet-netwerkborrel’: Limburgers houden het graag gezellig en bij een pint moet je dus niet lobbyen. Donderdagavond verzamelden de Limburgers weer bij het café The Wild Goose, aan de rand van de Europese wijk.

 Natuurlijk wordt toch wel een beetje genetwerkt, zo lang het maar in het dialect gebeurt. Want de toelatingseis voor de borrelaars is dat ze in Limburg moeten zijn geboren (of minstens een van je ouders moet er vandaan komen).  Dat hoef je niet met een paspoort te bewijzen, maar met je tongval. Wie geen ‘plat kan kalle’ , valt door de mand.

 Er zijn alternatieven genoeg voor Nederbrusselaars van buiten Limburg. De borrels van Nedcafé bijvoorbeeld, ‘dé gezelligheidsvereniging voor Nederlanders die in Brussel wonen en/of werken’. Elke eerste woensdag van de maand  wordt er weer geborreld in  café James Joyce. Er komen doorgaans tussen de twintig en vijftig Nederlanders op af.

 ‘De opkomst vertoont een stijgende lijn. Er is een vaste kern en er komen veel jonge mensen die hier hun eerste contacten leggen in Brussel’, zegt bestuurslid Edward de Vries. ‘In principe heeft het niets met netwerken te maken. Het is gewoon prettig om in een onbekende stad wat mensen te leren kennen.’

 Nedcafé begon toen de Nederlandse Vereniging in Brussel zijn pand in de hoofdstad verkocht en een clublokaal betrok in Tervuren, een gemeente ten oosten van Brussel. ‘De Nederlandse Vereniging trekt een wat ouder publiek. De meeste jonge mensen wonen toch in Brussel zelf’, zegt De Vries.

 Maar is het niet vreemd om uitgerekend in de Europese hoofdstad juist je eigen landgenoten op te zoeken? De Vries: ‘Een goede vriend van me komt inderdaad nooit naar Nedcafé. Hij heeft geen zin om een avond met landgenoten te borrelen. Ik zie het anders. Ook al zijn we Europeanen en wereldburgers, de culturele verschillen blijven. En soms wil je wel eens in je eigen taal over je eigen land kletsen.’

Het zijn volgens Wytze Russchen het verlangen naar 'bitterballen, kroketten, haring en Heinekenbier' die de Nederlanders in Brussel in elkaars armen drijven. De zelfstandig consultant organiseert maandelijks een politiek café en drie keer per jaar een Crazy Orange-feest. 'De eerste keer heb ik georganiseerd na de dood van André Hazes. Ik zag op tv welke emoties en welke saamhorigheid het in Nederland teweegbracht. Nu ben ik dertien feesten verder. De volgende keer is met koninginnedag. ik reken op zo'n driehonderd man.'